Etiketten op voedselverpakkingen beloven ons de hemel op aarde. De vruchten, mineralen en andere gezonde ingrediënten lachen ons toe. De kleine lettertjes op de verpakking zijn ontnuchterend.  Erger je niet. We willen bedrogen worden!

We gaan massaal op zoek naar voedingsproducten waarvan we denken beter te worden.  Wie doet het niet? Marketeers hebben dit goed begrepen. Ze geven ons wat we vragen. Liegen doen ze niet, overdrijven en uitvergroten wel. Een subtiel verschil en juridisch helemaal waterdicht. 

Neem nu bijvoorbeeld water met nul procent ­calorieën. Geweldig gevonden. Vlug naar de winkel.  Euhm, water bevat geen calorieën, anders is het geen water. Komaan zeg, wakker worden.

Toegevoegde vitamines, nog zoiets. Deze gezondheidsclaim belandt massaal op etenswaren die veel suiker, vet of zout bevatten. Het is pure onzin. Deze overbodige extra vitamines verdwijnen in het toilet. Het klinkt allemaal lekker gezond. We zijn zo onwetend dat we er met open ogen intrappen. 

Ons oog valt net op een mierzoet roze (kinder)drankje. Een weelde aan rood fruit op de verpakking. Er is geen wet die het verbiedt. Het moet en zit in het product. Nergens staat ­hoeveel precies. Wat er echt in zit? Maar liefst 3 procent geconcentreerd vruchtensap en veel suiker. Gezondheid!

Volgens marketingexperts is dit fenomeen helemaal niet uit te roeien. Multinationals pompen miljarden in studies over hoe ze hun product het best in een markt zetten om het net nog legaal te houden. Een batterij topjuristen heeft daar een voltijdse dagtaak aan. Dat is een stiel op zich. Niet hoe gezond het is, maar hoe je het als gezond kan verkopen.

Laat dit de pret niet bedreven als we straks door een verleidelijke verpakking opnieuw op het verkeerde been worden gezet.