… slechts één klank verschil. Mieke Dumont werkt als persverantwoordelijke bij Concertgebouw Brugge. Ze is getrouwd met Frank, mama van Do (7) en plusmama van drie volwassen dochters. Hoe je zo’n kroost financieel bewust maakt? Dat vertelt ze graag.

“Geld is in ons leven nog nooit een probleem geweest: er is er voldoende en we leven comfortabel. Toch biechtte onze jongste dochter een poos geleden iets op. Ze had een euro uit haar portemonnee gehaald en er op de tekenacademie chocolaatjes mee gekocht.

Ik was kwaad toen ze dat zei. Want eigenlijk wil ik niet dat ze snoep koopt en al helemaal niet dat ze daarvoor stiekem geld meeneemt. Niet dat ze veel budget in die portemonnee heeft zitten: het zijn luttele euro’s, gevonden op straat of verdiend door op het Cactusfestival bekers in te zamelen (lees: af te schooien). Het echte spaargeld storten we maandelijks op een rekening, waar ze voor haar 23ste niet aan kan.

Toen ik vroeg waarom ze die chocolaatjes toch had gekocht, antwoordde ze: “Omdat andere kinderen van hun mama elke week een cent meekrijgen. Ik wou ook eens snoep kopen.” Ze durfde het nu pas zeggen, omdat die snoep uiteindelijk niet zo lekker bleek – tot stiekeme vreugd van haar mama.

We hebben Do uitgelegd dat stiekem geld meenemen, zelfs al is het je “eigen” geld, eigenlijk niet hoort. Je moet eerlijk zijn over je geldbesteding, zeker tegenover je dichtste familie. Mama’s en papa’s hebben volgens ons het recht om uitgaven te verbieden. Zo krijgen onze oudste dochters zakgeld sinds hun twaalfde, maar nooit zonder overleg. Zij weten dat het niet dient voor sigaretten, gemotoriseerde tweewielers of ‘plastieken brol uit China’, een begrip dat we vaak hanteren.

Bewust besteden geldt bij ons ook voor de centen die de oudsten zelf verdienen. Ze werken sinds hun 15de als jobstudent: voor het geld, om ervaring op te doen en om mensen te leren kennen. Ze mochten ook die verdiende centen niet zomaar spenderen: geen makkelijke opgave, gedurende de pubertijd. Nu de meiden volwassen zijn, zien ze de voordelen van dit systeem in maar toen ze 17 jaar waren, zorgde het al eens voor spanning. Ze hadden weliswaar een bankkaart, maar als er meer dan 50 euro op de zichtrekening stond, lieten we het overschot automatisch naar hun spaarrekening overschrijven. Ze konden er zonder volmacht van hun ouders niet aan.

De centen die ze sinds hun 18de verdienen, mogen ze wel zelf besteden. Wij nemen de kost van kledij, huur van een kot, inschrijvingsgeld, gsm-abonnementen, eten, dokters en allerhande zorgen voor onze rekening. We geven leefgeld om het kotleven te bekostigen, voor de extra’s en het uitgaan zijn ze op hun eigen budget aangewezen. Gevolg: ze zitten al eens zonder.

Volgens ons is dat de beste les: vaststellen dat er tussen “verdienen” en “verdoen” maar één klank verschil is, maar dat het laatste makkelijker gaat dan het eerste. En wat Do betreft? Die had dik spijt, van de verkwiste 1 euro. Gelukkig was het “maar” 1 euro… al heeft mama dat niet hardop gezegd.”

Zin in meer? Ontdek hier de publicatie “Straks jij, je eigen budget op een rij!”